Cihan Yandı Dilber”

Bir zamanlar İstanbul’un en parlak gecelerinde, loş ışıkların altından geçen her bakış ona çevrilirdi. Adı Dilber’di. Ama herkes ona sahnelerdeki takma adıyla seslenirdi: “Cihan yandı Dilber…”

Bir bakışıyla meyhaneleri susturur, bir gülüşüyle sofralara bahar getirirdi. Gözlerinin kenarında hafifçe beliren gamze, şehrin bütün delikanlılarının kalbine işlemişti. Rivayet oydu ki, saçının bir telini parmaklarının arasına almak için bile insanlar servet dökerdi. O saçlar ki, altın rengi dalgalarıyla sabah güneşini kıskandırırdı.

Dilber’in evi her zaman misafirlerle dolup taşardı. Şairler dizelerinde ondan bahseder, iş adamları ona hediyeler yağdırır, gazeteciler sayfalarını onun fotoğraflarıyla süslerdi. Fakat takvim yaprakları usulca eksildikçe, o parlak günler de bir bir kaybolmaya başladı.

Güzelliğin yerini yavaş yavaş yorgunluk, şöhretin yerini sessizlik aldı. Yeni yüzler, yeni yıldızlar çıktı sahneye. Bir zamanlar etrafında fır dönen dostları, menajerleri, hayranları, başka limanlara demir attı.

Yıllar geçti. Dilber artık şehirde kimsenin tanımadığı, küçük bir apartman dairesinde yalnız yaşayan bir kadındı. Penceresinden bakarken, eskiden altında yürüdüğü ışıklı tabelaların şimdi başka isimleri yazdığını görürdü.

Bir gün, soğuk bir kış sabahında, onun sessizce bu dünyadan göçtüğü haberi yayıldı. Cenazesine yalnızca beş kişi geldi: eski komşusu, mahallenin bakkalı, bir zamanlar ona âşık olmuş ama hiç söyleyememiş bir memur, uzaktan akrabası bir kadın ve eski bir sahne arkadaşı.

Tabutuna omuz verilirken, kimse konuşmadı. Ama herkesin içinde aynı sessiz cümle yankılandı:

“Bir zamanlar cihan yanmıştı onun için…”

Ve böylece, şehrin hafızasından bir yıldız daha sessizce kaydı.